कथा
भोटेकोशीको उर्लंदो बाढी र गर्जनले रातको अन्धकारलाई अझ भयानक बनाइरहेको थियो। अविरल वर्षासँगै आएको पहिरोले बाटोका टहराहरू सोहोर्दै लगिरहेको थियो। मानिसहरूको भागदौड र रोदनको बीचमा उ भने ओझेल परेको किनारको पहरामा लुकेर बसेको थियो—आँखामा त्रास होइन, केवल लोभको भोको चमक बोकेर।
रातको मध्यभागमा बाढीको छालले एउटा रुखको हाँगासँगै अड्ढिँदै आएको गह्रौँ वस्तु सुक्खा किनारतिर हुत्याइदियो। टर्चको मसिनो किरणले चियाउँदा उसको सातो गयो—त्यो एउटी महिलाको निष्प्राण शरीर थियो। तर उसको नजर त्यो लाशको अनुहारमा होइन, घाँटीमा टल्किएको मोटो सुनको सिक्री र हातका बालाहरूमा पर्यो।
वरिपरि कोही थिएन। उसले छेउमा परेको एउटा तिखो बाँसको अङ्कुसे फालेर त्यो ओसिलो लाशलाई तानेर पानीको डिलसम्म ल्यायो। हिलोले लिप्त भएको त्यो चिसो हातबाट उसले हतार-हतार सुनका बालाहरू थुत्यो और घाँटीको सिक्री बलपूर्वक चुँडाल्यो।
गहना हातमा पर्ने बित्तिकै उसलाई डर लाग्यो—यदि यो लाश भोलि कसैले फेला पारे र गहना चोरी भएको थाहा पाए भने? उसभित्रको मानवता मरिसकेको थियो। लाशलाई बाहिर तान्नुको सट्टा उसले आफ्नो भारी बुटले त्यो निष्प्राण छातीमा जोडले धक्का दियो।
तर जब उसले धक्का दियो—त्यो लाशको चिसो र नीला भइसकेका औँलाहरूले एक्कासी उसको गोलिगाँठोमा कडासँग समाते!
आकाशमा भयावह चट्याङ टल्कियो। बिजुलीको त्यो एकै क्षणको चमकमा त्यो महिलाका आँखाहरू ह्वात्तै उघ्रिए—ती आँखाहरूमा नानी थिएनन्, केवल पूर्णतः सेतो र डरलाग्दो खालीपन थियो। उसको ओठबाट बाढीको गर्जनलाई चिर्दै एउटा भयानक फुसफुसाहट निस्कियो—"तँ भागिनस् हरि... तँ मसितै जाँदैछस्!"
उ सातो जाने गरी चिच्यायो। बलपूर्वक खुट्टा झट्काउँदै उ पछाडि पछारियो र अन्धकारमा बिलायो।
.......
"ए हरि! उठ् बा! के भयो तँलाई?"
मायालु आवाजसँगै उसको आँखा खुल्यो। सेतो सिलिङ, नाकमा अक्सिजनको पाइप, र पाखुरामा गाडिएको सलाइनको सुई। वरपर औषधिको कडा गन्ध थियो।
छेकैमा आमा आँसु पुछ्दै हुनुहुन्थ्यो भने डाक्टरले उसको इसिजी (ECG) मनिटर जाँच्दै थिए।
"अस्पताल...?" उसले काँपेको स्वरमा सोध्यो।
"हो बा," आमाले सुस्केरा हाल्नुभयो, "बाढी आएको रात डाँडाको बाटोबाट लडेर तँ खोलाको डिलमा बेहोस परेको थिइस। टाउकामा गहिरो चोट लागेर तीन दिनदेखि कडा जोरोमा छट्पटाइरहेको थिइस। भयानक सपना देखेर कराउँदै थिइस्!"
डाक्टरले मुस्कुराउँदै भने, "चिन्ता नगर्नुस् आमा, उहाँको खतरा टरिसक्यो। यो केवल कडा जोरो र मानसिक आघातले गर्दा देखिएको 'ह्यालुसिनेसन' (भ्रमपूर्ण सपना) मात्र थियो।"
उसले लामो र राहतको सास फेर्यो। ओहो! ती सबै त केवल एउटा भयानक सपना मात्रै रहेछन्! उसले कुनै लाशको गहना चोरेको थिएन, न त कसैलाई भोटेकोशीमा धकेलेको थियो। उ हत्यारा वा चोर थिएन। उसको आत्मामा परेको भयानक बोझ एकैछिनमा हलुका भयो।
उ पल्टिएर फेरि आँखा सिउरिनै लागेको थियो, कोठाको ढोका खोलेर दुई जना प्रहरी निरीक्षकहरू (Police Inspectors) भित्र छिरे।
प्रहरीलाई देखेर डाक्टरको मुस्कान हरायो। प्रहरी निरीक्षकले गम्भीर हुँदै गोजीबाट एउटा पारदर्शी प्लास्टिकको झोला निकाले। त्यसभित्र लेदोले लतपतिएको उही सुनको सिक्री थियो!
डाक्टरले हरिलाई हेर्दै भने, "हरिजी, उद्धार टोलीले तपाईलाईबबाढीको किनारबाट ल्याउँदा तपाईको देब्रे मुट्ठी यति कडासँग कसिएको थियो कि डाक्टरहरूले सुई दिएर मात्र खुलाउन सके। तपाईको मुट्ठीभित्र यो सिक्री थियो।"
हरिको शरीरका सबै रगत एकैपटक चिसिएर गए। मुटुको धडकन मनिटरमा ह्वात्तै बढ्न थाल्यो—बिप... बिप... बिप...
प्रहरी निरीक्षकले चिसो र कडा स्वरमा थपे, "अघि भर्खर भोटेकोशीको तल्लो किनारमा एउटी महिलाको लाश भेटिएको छ। उसको घाँटीको सिक्री थुतिएको छ, छातीमा कसैको बुटको छाप छ, र उसको चिसो मुट्ठीभित्र... तिम्रो नाम लेखिएको वालेट कडासँग कसिएर बसेको छ।"
हरिको सातो गयो। उ शब्दविहीन भयो। यदि त्यो सबै सपना थियो भने... यो सिक्री र त्यो वालेट त्यहाँ कसरी पुगे?
त्यत्तिकैमा, अस्पतालका सबै बत्तीहरू लिलिबिलि गर्दै एकाएक निभे! पूरा कोठा गाढा अन्धकारमा डुब्यो।
अस्पतालको शान्त वातावरणमा एकाएक पानीका थोपाहरू खसेको स्पष्ट आवाज आउन थाल्यो—टिप... टिप... टिप...
सलाइनको बोतलबाट पानी होइन, भोटेकोशीको धमिलो लेदो र बाक्लो रगत थोपा-थोपा खसिरहेको थियो। प्रहरी र डाक्टरहरू कोठामा थिएनन्, केवल एउटा चिसो, भयानक हावा बहिरहेको थियो।
उसको बेडमुनिबाट ओसिलो, हिलोले भरिएको र नीला औँलाहरू भएको एउटा चिसो हात निस्कियो र उसैको गोलिगाँठोमा कडासँग समात्यो।
अनि उसको कानैछेउमा उही बाढीको लेदोले भरिएको भयानक आवाज गुञ्जियो—
"सपना र यथार्थको चक्करमा नपर हरि... तँ नदीको किनारमै मरेकी आइमाईको छेउमा अझै बेहोस छस्। यो अस्पताल त केवल तेरो मर्नुअघिको अन्तिम भ्रम मात्र हो!"
पढ्नुहोस यो पनी..
